معاصر او از اهميت بسيارى برخودار است . 1 . صفىالدين الهندى الأرموى ( م . 715 ق . ) ؛ او از بزرگان مذهب اشعرى بود و در مجلسى با ابن‌تيميه به مناظره پرداخت . روش صفىالدين هندى به گونه‌اى بود كه وقتى وارد بحث و بررسى يك مسألهء علمى مىشد ، با حوصلهء تمام ، همهء جوانب آن مسأله را مورد كاوش قرار مىداد . اما ابن‌تيميه بر خلاف او با شتاب از مسأله‌اى به مسألهء ديگر مىپرداخت و بدون اين كه آن را خوب تقرير كند ، از آن مىگذشت ؛ از اين رو صفىالدين هندى به او گفت : اى ابن تيميه تو را چگونه مىبينم ! تو مانند گنجشكى هستى كه وقتى مىخواهم آن را به دام بيندازم از اين شاخه به آن شاخه مىپرد . . . بعد از مدتى ابن تيميه زندانى و بر ضدّ او روشنگرىها و تبليغات وسيعى انجام گرفت . « 1 » 2 . شهاب‌الدين حلبى ( م . 733 ق . ) ؛ او كتابى در زمينهء نفى جهت داشتن خداوند عزّوجلّ به رشتهء تحرير درآورد . اين كتاب در حقيقت ردّ عقيدهء ابن‌تيميه است . در مقدّمهء آن كتاب مىنويسد : امّا بعد ، آنچه كه مرا بر آن داشت تا اين كتاب را بنويسم ، مسأله‌اى است كه در اين مدت به وقوع

--> ( 1 ) . الطبقات الشافعية الكبرى ، ج 9 ، ص 164